supermarkt
Foto: icpjones Flickr via Compfight cc

De reserve-huisbankpas doet het ook niet

In een poging om mijn verdriet over het vertrek van mijn geliefde gekke snoetepoes te verteren, was ik pardoes naar Frankrijk vertrokken. Het weer was goed, daar wil ik het niet over hebben. Het appartement met zeezicht van de vriendin waar ik op bezoek was, was ook zoals verwacht: proper. Nee, dat was het allemaal niet. Mijn huisbank, daar gaat het hier over, de bank wier bankpassen (meervoud) me voor gek zetten in de lege verloederde supermarkt Casino.

Column door Marcel P. Ludt

Na een trektocht door de lege wandelgangen van de supermarché Casino, een rijdend winkelmandje als een sleepnet achter me aan zeulend, arriveerde ik met de vriendin bij de kassa. Zoals verwacht was er slechts één cassiere, zonder rij voor haar afwerkband.

Dat gaf me rust. Een drukke kassa werkt op me als een boel stieren die mijn rode overhemd niet kunnen waarderen.

Eenmaal alle artikelen langs de scanner gehaald (perziken, witte yoghurtjes, gebroken stokbrood, vier plakken ham in een ellendig drukke verpakking, te kleine flesjes 1664 bier, de verkeerde koffie) vertelde de vriendelijke vrouw met beugel en zwart haar (breed gedrapeerd over haar hele schouderpartij) het bedrag. Twintig zoveel euro. Zoals altijd zenuwachtig, zelfs ondanks de kleine rij achter me, pakte ik mijn passenhouder, floepte de passen eruit met het handige hendeltje en tuut, haalde mijn bankpas langs het apparaat. Doet het niet. Huisbankpas, doet het niet. Nog een keer. Doet het niet. De dikke kleine man na mij, met rode tanktop en grijs haar, begint heen en weer te leunen, net iets te snel en een bepaald gevoel daarmee ventilerend (irritatie wellicht). Nog een keer. Huisbankpas met Europa-dekking doet het weer niet.

Ik pak mijn andere pas. Mijn reserve-huisbankpas, van mijn reserve-huisbankrekening, die ik heb genomen voor precies dit soort voorvallen. Ik haal hem langs het apparaat, doet het niet. Mijn reserve-huisbankrekeningpas, met Europadekking, doet het niet. Ik begon te trillen. Te zweten. Van angst. En zenuwen. En woede.

De vriendin: ‘zal ik?’
Ze pakt haar huisbankpas, van die door mij verfoeide andere grote bank. Ze haalt hem langs het apparaat. Tuut. Betaald.

‘Heb je dat vaker?’ Vroeg ze?
‘Nee’. Zei ik.
‘Ik heb dat nooit,’ zei ze, ‘ik heb maar één pas. Die doet het altijd.’

Mijn passen doen het heel vaak niet, bedenk ik me. Ik heb van beide rekeningen al vaker de passen moeten vervangen. Net nog een nieuwe. Ik ben een fan van mijn huisbank, maar op de weg terug naar het appartement kan ik geen woord meer uitbrengen, zo kwaad ben ik, op die klote huisbank van me. Ik ga een nieuwe huisbank zoeken, dat wordt een hele zoektocht. Mijn vakantie is in ieder geval verpest.

error

Over Marcel P. Ludt

Marcel P. Ludt
Marcel P. Ludt schrijft over ‘zijn kleine lullige leventje’, zoals hij het zelf noemt. Zijn grote liefde is tv kijken en recensies lezen op Bol. Zijn vrouw Gerda kijkt niet meer over zijn schouder mee. Hij was 25 jaar met haar getrouwd, maar zij heeft hem verlaten voor Harrold.

Bekijk ook

kipkluif fiesta

Geen kipkluif-fiesta dit jaar

Altijd na de feestdagen, of veestdagen – zoals ik ze liever noem, organiseer ik zo …