kipkluif fiesta
Foto: igo.rs Flickr via Compfight cc

Geen kipkluif-fiesta dit jaar

Altijd na de feestdagen, of veestdagen – zoals ik ze liever noem, organiseer ik zo halverwege de eerste maand van het nieuwe jaar een kipkluif-fiesta. Een Kipkluif-fiesta. Dan koop ik op zaterdagochtend een kilo kipkluifjes bij de biologische slager en ga ik die ‘s avonds opeten onder het genot van een fles witte Albert Heijn huiswijn (1,5L) terwijl ik kijk naar de film The Notebook (Vooral als de hoofdrolspelers in de regen zich verstrengelen zit ik woest te kluiven en te drinken, kluiven en drinken, kluiven en drinken).

Dit doe ik allemaal al sinds de film voor het eerst uitkwam in 2004. Dit zou dus het 15e jaar ofzo op rij worden dat ik deze dierbare traditie beleid. Dat is niet niks.

Maar helaas.

Dit jaar kwam mijn kipkluif-fiesta in gevaar. Toen ik ‘s ochtends bij de biologische slager aankwam, bleek de vriendelijkheid allerminst uitverkocht maar de kipkluifjes des te meer.

“Hoe kan dat? Wim?” Vroeg ik.
Wim bleef het vlees onder zijn mes bewerken en keek niet op om tegen me te praten, een daad waarvan ik inmiddels wist dat dat vooral te maken had met de nabije afstand van een grote zware scherpe mes bij zijn ruwe maar niet ondoordringbare vingers. Niks te maken dus met onbeschoftheid, gelukkig, want daar houd ik niet van.
“Er kwam een vrouw… Die heeft alles gekocht… Alle kip. Ook de kipkluifjes.”
“Alle kip?”
Hij stopte met snijden, keek op. “Als ik het niet net zelf gezegd had, had ik het niet geloofd.”
“Jeetje ja.”
“Kan ik je anders een sappige rollade aanbieden?” Wim wees met gestrekte arm de vitrine in en porde bijna in een groot rond langwerpig stuk drillend vlees.
“Nee, nee. Dank.”
Ik staarde naar de muur achter Wim, tussen de hangende worsten door, in een spiegel, en zag mijn eigen bleke ongezonde voorkomen met hangende schouders in een te grote regenjas treurig zijn over het ontvouwende kipkluifdrama, en over de vettige ongewassen zwarte pieken haar op zijn hoofd.
“Ik heb nog filet americain in de aanbieding.”
“Bedankt Wim.”Ik verliet de winkel.

Die avond zat ik met een bak gemengde nootjes en een glas bessensap voor het raam. Door de vitrine zag ik de overbuurman in zijn kleine voortuintje met veel moeite een struik uitgraven. De schop werd menigmaal op de grond geslingerd.

error

Over Jan-Dirk Plautvodt

Jan-Dirk Plautvodt
Columnist Jan-Dirk Plautvodt schrijft over alles wat hem opvalt. Zijn grote liefde is hijzelf. Zijn vrouw heet Truus (“Truusje”). Jan-Dirk vindt ‘hobby’ een vreselijk woord maar hij mag graag borrelen, tuinieren met Truusje en geld verzamelen, alhoewel hij eigenlijk voornamelijk borrelt terwijl Truusje het geld en de tuin doet.

Bekijk ook

kees van der staaij

Staphorst-verklaring: Kees van der Staaij moet van God van geslacht veranderen

De christelijke gemeenschap is zeer (zeer) geschrokken van alle ophef die is ontstaan naar aanleiding …