scheiden
Een droevig uitziende uil. Foto: sniggie Flickr via Compfight cc

Ze keek als een droevige bosuil

De webmaster van De Kritische Manchet vertelde me dat ik de minst populaire columnist van de site ben (“drie views per bericht ofzo”). Ik wil die drie, ofzo, mensen graag vertellen dat Gerda me heeft verlaten, helaas.

Column door Marcel P. Ludt

Gerda kwam vorige week terug van haar maandelijkse weekcursus Kleien met Klei en zei: “ik had je wel eens verteld toch? Over Harrold? Die het beste kan kleien van iedereen?” Ze keek zenuwachtig heen en weer, als een droevige bosuil.

“Die semi-kale met flapharen, rare bril en veel te felgekleurde slobbertrui”, zei ik, omdat ze hem zo omschreven had.

Geïrriteerd zei ze: “ja ja, die ja, ja, die ja…”

“Wat is daarmee?” Vroeg ik. Mijn gezicht bewoog verwonderd omhoog als een opengaande ophaalbrug, door de plotselinge stilte.

Ze begon te huilen. “We gaan er samen vandoor.” Mompelde ze.

“Vandoor? Wat bedoel je? “Gaan jullie de cursus verlaten voor een andere cursus?”

“Snap je het dan niet?” Schreeuwde ze. “Snap je dan niet wat er aan de hand is?”

Mijn hoofd bewoog weer terug, de ophaalbrug ging omlaag, als het ware. “Nu wel.”

Mijn hart moet een minuut of 20 zijn gestopt. Een leven zonder Gerda had ik nooit voor mogelijk gehouden. Normaal. Doen. Dacht. Ik. Niet. Neervallen. Nu. Op. Dit. Cruciale. Moment. Meneer Rutte schrijft niet voor niks een brief aan alle Nederlanders. Mijn hart begon daarop prompt weer te kloppen, en ik zei: “wat vervelend om te horen”.

Die avond werd Gerda door Harrold met zijn eveneens felgekleurde circus-camper opgehaald om de wijde wereld in te trekken. “We gaan op gevoel richting kiezen” waren de laatste woorden van Gerda (tegen mij dan, daarna praatte ze neem ik aan door tegen Harrold).

Ik zwaaide ze uit, voor zover dat lukte vanachter het ribbelige ouderwets vaalwitte gordijntje achter het kleine raampje naast de deur, ze zagen me niet. Een haastig getekende clown op de vertrekkende camper van ‘Circus Harrold!’ lachte naar me en zwaaide terug, voordat hij de hoek om verdween.

Nou zou het logisch zijn om te vertellen dat ik verdrietig was, maar ik ben niet in staat mijn gevoelens toe te laten. Daarom zat ik de rest van de avond met macaroni op de bank, te lachen om een oude dvd van Jiskefet, die ik voor de gelegenheid maar had opgezet.

Over Marcel P. Ludt

Marcel P. Ludt
Marcel P. Ludt schrijft over ‘zijn kleine lullige leventje’, zoals hij het zelf noemt. Zijn grote liefde is tv kijken en recensies lezen op Bol. Zijn vrouw Gerda kijkt niet meer over zijn schouder mee. Hij was 25 jaar met haar getrouwd, maar zij heeft hem verlaten voor Harrold.

Bekijk ook

kipkluif fiesta

Geen kipkluif-fiesta dit jaar

Altijd na de feestdagen, of veestdagen – zoals ik ze liever noem, organiseer ik zo …