stroomstoring
De slaapkamer van Marcel en Gerda. Foto: GlennPope Flickr via Compfight cc

Zoiets heb ik nog nooit gezien

Het was midden in de nacht, rond 04:30 uur, toen ik – door mijn oordopjes heen nota bene – wakker werd van het geluid van een stofzuiger. Ik begreep er niks van. Op slapstick-achtige wijze bewoog ik gedesoriënteerd overeind en terug, ik wilde niet opstaan maar dat het geluid stopte. Het moest stoppen. Het zou heus weldra stoppen, niemand gaat ‘s nachts stofzuigen. 

Column door Marcel P. Ludt

Maar het stopte niet. Het geluid bleef aan, luid. Ik hoorde het gezoem vaag vanwege de oordopjes, maar het was eigenlijk te luid, besefte ik, om door een muur of plafond te komen. Ik keek de kamer rond en zag mijn automatische stofzuiger Sien panisch heen en weer rijden. Zijn indicatorlampje was oranje. Aha, dacht ik, dat is het, hij is op zoek naar zijn oplader – dat is waar het oranje lichtje op duidt.

Maar waarom? Waarom?

Ik wilde het bedlampje aan doen, maar het charismatische Ikea-apparaat deed het niet. Aha, dacht ik. Stroomuitval of stoppen doorgeslagen. Ik ben iets op het spoor.

In het donker stapte ik uit bed en deed mijn geliefde hoge nieuwe grijze warme soepel verende sloffen aan die ik met kerst van Gerda had gekregen. Verder was het behoorlijk koud, ondanks mijn flanellen pyjama, dus ik hink-stap-sprong als een gebochelde door mijn huis, in de hoop dat mijn lichaam zo minder door de kou gedeerd zou worden.

Inderdaad, het rode lampje van de oplader van de automatische stofzuiger deed het niet. Sien had natuurlijk niet begrepen dat de stroom was uitgevallen, voor Sien was de oplader verdwenen met het wegvallen van de stroom en dat was het teken geweest naar de oplader op zoek te gaan. Arme Sien.

Arme arme Sien.

Nu restte alleen nog de vraag: stoppen doorgeslagen of stroomuitval? Ik wist het wel, diep van binnen, want waarom zou een stop ‘s nachts doorslaan?

Het was stroomuitval. Natuurlijk was het stroomuitval. Ik keek naar buiten, nergens een lichtje te bekennen. Zie je wel, daar heb je het al. Tjonge, dacht ik, zoiets heb ik nog nooit gezien. Ik liep naar bed, deed mijn sloffen uit en ging weer liggen.

De verwarming! Schoot door me heen. Die doet het natuurlijk ook niet meer, vandaar de kou. Nou ja. Als de storing straks weer opgelost is, zal de verwarming wel gaan loeien als een gek, om de verloren graden te compenseren. Dan wordt het zo onaangenaam warm dat ik vanzelf weer wakker wordt.

Wat een avontuur allemaal. Jammer dat Gerda naar haar maandelijkse cursusweek Kleien Met Klei was in Noord-Groningen, ze was zich anders ook een hoedje geschrokken.

Over Marcel P. Ludt

Marcel P. Ludt
Marcel P. Ludt schrijft over ‘zijn kleine lullige leventje’, zoals hij het zelf noemt. Zijn grote liefde is tv kijken en recensies lezen op Bol. Zijn vrouw Gerda kijkt niet meer over zijn schouder mee. Hij was 25 jaar met haar getrouwd, maar zij heeft hem verlaten voor Harrold.

Bekijk ook

kipkluif fiesta

Geen kipkluif-fiesta dit jaar

Altijd na de feestdagen, of veestdagen – zoals ik ze liever noem, organiseer ik zo …